از دیگر خوانندگان فعال در سرزمین ما از جهاتی متمایز میکند و این موضوع وقتی بیشتر به چشم می آید که رفتار و تواضع مثال زدنی اش تو را به یاد نکته ای می اندازد((درخت هر چه پر بار

تر،افتاده تر))برای این شماره گفتگویی با این موزیسین و خواننده خوب کشور مان ترتیب دادیم تا پاسخی باشد به درخواست های مکرر شما عزیزان.

آقای اخشابی عزیز!به گذشته که نگاه می کنی از کجای زندگیت رد موسیقی رو میبینی ؟ منظورم اینه که از کجاهای زندگی برات شروع شده؟

فکر میکم به هر حال موسیقی از ابتدا در سرشت من بوده و این تجلی عشق پدرم به موسیقی بود که در من ظهور کرد.آرزوی دیرین پدرم در جوانی این بود که کلاس سنتور بره و موسیقی یاد

بگیره و هیچ وقت این آرزوش محقق نشد و خودش نتونست و فرصت نکر موسیقی رو فرا بگیره.اما این باعث شد که من از سن 8-9 سالگی ساز سنتور وارد زندگیم بشه.

پس با سنتور شروع کردی.

بله،سنتور.

اسم اولین استادت رو یادت میاد؟

وا...من استاد خاصی که ازش تعلیم مستقیم بگیرم،نداشتم.می تونم بگم استاد محم ابراهیم لعلی اولین کسی بود که من رو با سنتور آشنا کرد.یعنی ایشون که دوست پدرم بود،به منزل ما اومد و من

اولین بار سنتور رو دست ایشون دیدم و نوازندگی ایشون رو تماشا کردم.همین باعث شد که من به تقلید از ایشون یه سازی شبیه سنتو برای خودم بسازم و برای این کار از نخ نایلونی ماهیگیری

هم استفاده کردم.آخه خونه ما لب دریا بود.افراد دیگه ای هم در گرایش من به سمت موسیقی موثر بودند،مثلا شوهر خاله ام مرحوم قاسم تفنگ ساز.ولی اینطور نبوده که از کسی تعلیم گرفته باشم.

چند بار هم خدمت آقای پایور رفتم اما نه برای آموزش و تدری،برای این رفتم که کارم رو ارزیابی کنم.

این خونه ساحلی که گفتی...کجا بود؟

تنکابن،یکی از شهر های ساحلی استان مازندران.ما توی محله ای به نام ساحل طلایی زندگی می کردیم و خونه مون با دریا فاصله کمی داشت.هنوز هم اون منزل پدری به همون شکل سابق حفظ

شده.

یادت می یاد اولین اجرات کی و کجا بود؟

بله،فکر می کنم یازده یا دوازده ساله بودم که در صف مدرسه ساز زدم.خیلی استرس داشتم.یه قطعه از استاد پایور زدم به نام ((سه مضراب ابو عطا)) که همه خیلی خوششون اومد.روز خیلی خوبی بود و روی همه تاثیر خوبی گذاشت.

از کی به فکر خوندن افتادی؟

خب من موسیقی تدری مس کردم و چون در شهر ما معلم آواز وجو نداشت خیلی از متقاضی های فرا گیری آواز می یومدن پیش من و چون با نتها و ردیفها آشنایی داشتم می تونستم تا حدودی فنون آواز و سلفژ و صدا سازی و اینها رو یادشون بدم.یادمه یه بار با دوستی که بارها با هم کنسرت دادیم (مرحوم عطا تاجدار) توی ماشین نشسته بودیم،گفتم:((کاش من صدای بهتری داشتم و میتونستم

حرفه ای آواز بخونم.))اون موقع این جمله یه جور گلایه بود.تا اینکه بعدها که در استودیو یه کاری رو به عنوان الگو برای یکی از خواننده ها میخوندم،دوستان گفتن صدای خودت روی آهنگ خیلی بهتر میشینه آهنگ رو بردم صدا و سیما و تایید شد.اما قطعه ای که باعث شد شناخته بشم گمگشته بود که برای تیتراژ سریالی به همین اسم ساختم که در ماه رمضان پخش شد،در واقع اونجا بود که

استار کار حرفه ای من زده شد.

خیلی ها هستن که می یان یه کار میخونن و می گیره،اما بعدش دیگه نمیتونن موفقیت کسب کنن.در مورد شما اینطور نبود...

بله خدا رو صد هزار مرتبه شکر من دوران آموزشم رو کامل گذروندم  و میتونم بگم ریاضت فراگیری موسیقی رو چشیدم.از هشت- نه سالگی تا حدود 27-28 سالگی مرتب داشتم تمرین و تلاش

میکردم و هنوز هم دست از آموزش و فراگیری بر نداشتم.

علاوه بر آموزشهای آزاد ،رشته دانشگاهیت هم موسیقی بوده؟

بله در واقع من لیسانس عمران دارم و لیسانس موسیقی.الان هم که در حال اتمام فوق لیسانس موسیقی ستم.

انشاالله که موفق باشی.چند سالته؟

من متولد سال 51 هستم.

توی آثار مجید اخشابی چقدر مولف بودن تاثیر داره؟

صد در صد جمله اول صادقه.هیچ وقت کاری رو به عنوان الگو نمیذارم جلوم تا از روی اون کاری بسازم.این رو کار بسیار بی ارزشی میدونم و احساس می کنم اگه قرار باشه که حرفی برای

گفتن داشته باشم،سکوت کنم بهتره.فکر می کنم کسایی که الگو بر می دارن هنوز مرحله آموزش شون تموم نشده.کسی که تقلید می کنه هنوز باید یاد بگیره.موقعی می تونه کاری رو عرضه که

که از تقلید پا رو فراتر گذاشته باشه...

یعنی در واقع کار به تالیف منجر بشه نه به تقلید...

بله...به خاطر همین هم من خودم سعی کردم  اگه کاری می سازم ویژگی های خاصی داشته باشه و بدیع باشه؛اون رو روو نمایی کنم.کار های زیادی ساختم که دیدم چیز تازه ای توشون نیست